عناوین مطلب
هدف
ارزیابی عدم تطابق تشخیصی (تناقض) گزارشهای پاتولوژی در نمونههای مشاورهای ارجاع شده برای نظر دوم.
مواد و روشها
این مطالعه مقطعی در یک مرکز بزرگ سرطان، بیمارستان امید، انجام شد. در این مطالعه، ۳۵۰ گزارش پاتولوژی اولیه و ۳۵۰ گزارش پاتولوژی بازبینی شده از آرشیو بیمارستان امید از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ استخراج شد و از نظر میزان تناقض، توسط دو پاتولوژیست و یک انکولوژیست ارزیابی شد. دادههای مورد نیاز برای هر نمونه در یک چکلیست وارد و سپس به صورت آماری تحلیل شد. مواردی که تشخیص یکسانی در هر دو گزارش داشتند به گروه تطبیق یافته و بقیه به گروه عدم تطابق جزئی یا کلی اختصاص داده شدند. عدم تطابقهای جزئی شامل تغییرات در تشخیص بود که منجر به تغییر در درمان نمیشد (ممکن است منجر به تغییر در پیشآگهی شود یا اطلاعات اضافی به انکولوژیست ارائه دهد) و عدم تطابقهای کلی شامل تغییرات در تشخیص بود که منجر به تغییر در درمان یا روشهای درمانی میشد.
نتایج
دویست و هفت مورد (۵۹.۱٪) از سیصد و پنجاه مورد، نتایج همخوانی بین تشخیص پاتولوژیست اول و پاتولوژیست بازبینیکننده داشتند. در صد و چهل و سه مورد (۴۰.۹٪) عدم تطابق (تناقض) مشاهده شد، شامل هشتاد و دو مورد (۲۳.۴٪) با عدم تطابق جزئی و شصت و یک مورد (۱۷.۴٪) با عدم تطابق کلی. در گروه عدم تطابق کلی، پانزده مورد (۴.۳٪) از بدخیم به خوشخیم تغییر یافتند، هجده مورد (۵.۱٪) از خوشخیم به بدخیم تغییر یافتند، دو مورد (۰.۶٪) از یک مرحله به مرحله دیگر بیماری تغییر یافتند و بیست و شش مورد (۷.۴٪) تغییر در نوع بدخیمی داشتند. در این مطالعه، مشخص شد که رابطه معنیداری بین نواحی آناتومیک نمونهبرداری و عدم تطابق تشخیصی وجود ندارد (p = ۰.۲۵۴). این مطالعه همچنین نشان داد که نرخ عدم تطابق تشخیصی در نمونههای بهدست آمده از طریق برداشتن یا بیوپسی برشی بیشتر از بیوپسیهای کوچک بود (به ترتیب هشتاد مورد (۲۲.۸٪) و شصت و دو مورد (۱۷.۷٪)). در این زمینه رابطه معنیداری وجود نداشت (p = ۰.۰۷۷).
نتیجهگیری
در مقایسه با اکثر مطالعات مشابه، مطالعه حاضر بالاترین میزان عدم تطابق بین تشخیص پاتولوژیست اول و پاتولوژیست بازبینیکننده (۴۰.۹٪) را گزارش کرد.
نظرات